هر چه بیشتر فضای شاد و مهرآمیزی در مسیر روابط خود با دیگران پدید آورید، روابطی زیباتر، دلپذیرتر و رضایت بخش تر خواهید داشت.

«وین دایر»

آنکه همنوع خود را دوست دارد همواره این حس را در خود تقویت می کند و آنکه بدخواه همنوع خویش است پیوسته این آتش را در دل می افروزد.

«کنفوسیوس»

خداوند هیچ شرطی را تحمیل نمی کند، کافیست بخواهید و گام بردارید تا همگی از آب حیات موجود در عشق او سیراب شوید.

«پائولوکوئیلو»

دوست داشتن حقیقی بدان معناست که عشق بدون هیچ انگیزه خودخواهانه ای بخشیده شود. آن هنگام که از عشق برای لذت استفاده شود، مطمئن باشید دیگر در این میان عشق حقیقی وجود ندارد، بلکه آن انگیزه یک معامله است.

«ویکاس مالکانی»

تصمیم گیری برایش خیلی سخت شده بود. نمی دونست چه کاری درسته. خیلی وقت بود باهاش حرف می زد و فکر می کرد کاملا اونو میشناسه اما هنوز هم دودل بود. مطمئن نبود که رفتن سر قرار کار درستیه یا نه. چند روز بود که به این موضوع فکر میکرد ولی به نتیجه نمی رسید. آخه تا حالا با هیچکدوم از دوستای اینترنتیش قرار ملاقات نگذاشته بود. اما این بار موضوع کاملا جدی بود. اون بهش قول ازدواج داده بود. باید درست تصمیم می گرفت. صحبت یک عمر زندگی بود.

طبق چیزایی که بهش گفته بود، اون یه پسر 25 ساله، مهندس معدن، با شغل ثابت و حقوق ماهی 400 هزار تومن بود. این می تونست هر کسی رو وسوسه کنه. شرایطش عالی بود. می شد به تشکیل یک زندگی موفق امیدوار بود.هر چقدر که زمان می گذشت به موقع قرارشون نزدیکتر می شد، ولی هنوز تصمیم نگرفته بود که چی کار می خواد بکنه. بالاخره یه فکری توی ذهنش جرقه زد. باید سرنوشت خودش رو به بهترین کس که می شناخت واگذار میکرد. رفت توی اتاق و در رو بست. نشست رو به قبله و شروع کرد با خدای خودش به حرف زدن: « خدایا تو قابل اعمادترین فرد زندگیم هستی، می خوام خودم و سرنوشتم رو در اختیارت قرار بدم، می خوام خودمو به خودت بسپرم، می خوام ازت خواهش کنم که کمکم کنی، اگه می دونی که خیر من توی رفتن سر این قراره کمکم کن، و اگه خیرم توی نرفتنه جلومو بگیر و اجازه رفتن بهم نده».

خیلی سبک و راحت شده بود. خیالش راحت بود که خدا هواشو داره و نمیذاره به دردسر بیفته.

لباساشو پوشید و ملایم ترین عطری که داشت به خودش زد. آماده رفتن بود ، کفشاشو پوشید. داشت از پله ها پایین می رفت که یک دفعه، «آخ پام،آی ی ی پام. مامان کمکم کن، فکر کنم پام پیچ خورده، منو ببر خونه»

مدیر کافی شاپ از این که این مرد اینهمه مدت اونجا نشسته تعجب کرده بود، حدود 2 ساعت می شد که اونجا بود، با دسته گلی که حالا دیگه داشت پژمرده می شد.

یه گوشه ی دیگه ی همون شهر، یه دختر از مامانش پرسید « مامان، بابا خیلی بده، من دو هفته منتظز امروز بودم تا منو ببره سینما، پس چرا به قولش عمل نکرد؟»

و مادر در جواب دخترش گفت: « نه دخترم، بابا مرد خوبیه، ولی امروز از شرکت بهش زنگ زدن و گفتن باید بره اونجا، یه جلسه ی اضطراری بود.»

«ابوذر سرگلذهی»